Therapie zonder taboe
Sinds dat ik mij volledig op mijn praktijk ben gaan focussen is het een langere tijd geleden dat ik een dansklus opgepakt had (extern van de dansschool TUDC in Groningen waar ik al jaren les geef). Een vriendin van mij had het te druk gekregen en bood mij haar klus aan: 1,5 dag dansles geven aan een groepje van 9 meiden (eerste klassers) waar ze later die avond een dansshowtje moesten presenteren aan de school.Het niveau was vermoedelijk het niveau van mijn eigen danslessen. Maar toch leek dit toen ik die dag met mijn voorbereidde lessen begon, niet zo te zijn. Niet dat de kids niet goed waren, maar mijn eigen stijl was écht wennen voor deze meiden. Ook nog zonder spiegels en met een te gladde vloer moest ik in mijn hoofd écht even schakelen. Wat nu? Kijk, een dans improviseren voor een uurtje dansles is nog tot daar aan toe, maar voor de nog resterende 4,45 uur iets uit je duim zuigen.. Tja daar stond mijn hoofd die dag écht niet naar. En daar blokkeerde ik... Tevens vond ik het frappant dat ik met één groepje meiden, 5 uur op één dag moest dansen. Wel wat veel niet?Gelukkig waren de meiden wel welwillend om te leren en erg lief en had ik al snel een klik met ze. Maar deze simpele klik, kreeg gedurende de tweede dag, vlak voor onze show een daadwerkelijke ommezwaai(!)..Terug naar dag één, waar gelukkig toch wel de eerste choreo al vlot tot stand kwam. Afgestemd op een algemeen niveau. Opgelucht dat we in ieder geval iets hadden. Ook de meiden waren bereid om wat TikTok dansjes samen te voegen en zo hadden we.. enkele seconden meer.. Maar de leraren verwachtten van ons dat wij eigenlijk een heuse dansshow van 3-5 minuten op zouden voeren de volgende avond.. (waar je normaliter weken voor traint).De kids waren na de helft van de dag ook moe en volledig opgebrand! Logisch. Na enkele uren stopten we dan ook met dansen en deden we spelletjes en uiteindelijk gingen we ''chillen''. Ik vroeg ze naar hun grootste angst. Altijd lekker om een waardig gesprek mee te beginnen. Dus zo kwamen de eerste kwetsbare gesprekken tot stand. De meiden vertelden over hun angsten en er werd écht geluisterd naar elkaar. Begrijp mij niet verkeerd, maar enkel dansles geven aan kids, is voor mij gewoon niet meer voldoende. Er moet toch écht naar de kern gedanst worden ❤, als je snapt wat ik bedoel.Twee dames verlieten de les wat eerder i.v.m. tandarts bezoeken. En na het laatste halfuurtje van de dag afgerond te hebben, kwamen de eerste knuffels en verzoeken tot stand. Ik weet zeker dat deze connectie ontstond nadat we prachtige gesprekken gevoerd hadden. ''Mevrouw, kunt u niet bij ons les komen geven? En komt u dan na deze dagen wel snel weer langs? Want we zien u toch wel weer hè?''.Ik glimlachte en voelde: hier moet ik iets mee. Hier moet ik écht iets mee. Misschien Zelfliefde & Bewustzijn gatherings organiseren op scholen voor kids en jeugd... Of gewoon een super grote organisatie beginnen, waar kids mogen ZIJN. En niet gewoon mogen ZIJN, maar ECHT mogen ZIJN, kwetsbaar en vrij. Want niets liever deel ik, eten, muziek, dansjes, maar vooral levensverhalen! En de kids ook, dat weet ik. Want keer op keer zie ik weer dat daar de echte groei zit. De werkelijke groei van ons als mensen.Nou, de eerste dag zat er op, maar ik had nog behoorlijk wat werk te doen. Want morgen zouden wij en heuse dansshow van in ieder geval drie minuten moeten opvoeren.Terwijl ik eigenlijk op was van de dag, maar nog moest knallen om te creëren en te mixen, wenste ik stiekem dat de volgende dag snel voorbij zou gaan. Wat zat ik vast zeg in mijn negatieve spiraal van onzekerheid! Want begrijp mij niet verkeerd: mijn wens had niets te maken met de al speciale band die ik met de kinderen aan het ontwikkelen was.Wat herken ik me dan zo enorm in de 'leerkuil' waar veel hoogbegaafde kinderen zich in bevinden als iets niet lukt. Wat overigens gepaard ging met een dosis negatieve gedachten! Pfoe. Ja zeker, als hulpverlener, ben je ook nog steeds altijd mens! Met jouw eigen patronen van hoogte en diepte punten..Maar gelukkig met mijn hyperfocus kwam ik er uiteindelijk toch vlot uit! Geheel onverwachts. De show was af en de mix was gemaakt. Slapen & hopen.Dag twee was aangebroken. En ik wilde desondanks de negatieve spiraal van de dag ervoor, alles maar dan ook écht alles uit deze nieuwe dag gaan halen. Ik had me opgemaakt, nam kaartjes mee met inzicht gevende affirmaties en bracht cake met slagroom mee. Ik had het de vorige dag zo lullig gevonden dat de docenten cake mochten tijdens de trainingen en de kids dan niet.. Ik vind: eten moet gedeeld worden en gelijkwaardigheid moet heersen, juist als het over deze ‘kleine dingen gaat’. Om 09:00 uur stipt begonnen we met ons laatste trainingsmoment en drilde ik de stof er door heen. Binnen 45 minuten was de show gezet en begonnen we de show met één van de geniaalste nummers van de afgelopen tijd: 'Soso van Omah Lay'. Deze ingeving kwam de avond ervoor vast van hogere sferen.